یک مشت تمشک

بلوغ یک صدا میون دغدغه دلواپسی...

Mon, 14 May 2012 05:16:26 GMT

گاهی هم شده که نقش هایمان جابه جا می شود . می شوم مادر و تو دخترکم.

می نشینم روبرویت و برایت توضیح می دهم و توضیح می دهم و لابه لایش ناخواسته نصیحتت می کنم و می گویم چنین کن و چنان . و تو سراپا گوش می شوی و با همان نگاه باوقار مهربانت با ته لبخندی پس چهره نگاهم می کنی و سرتکان می دهی و اجازه می دهی و کمک می کنی باور کنم مادرم...وسط هایش جدی می شوی و توی فکر فرو می روی. بعد حتی مخالفت می کنی و بحث و نقد می کنی و باز وقتی برایت می گویم و می گویم اولش با تردید ولی کم کم نرم می شوی و قبول می کنی. از یک جایی به بعد نقش هایمان قاطی می شود.

هردو زن می شویم و احساساتمان نزدیک می شود و می فهمیم هم را . دو زاری ام می افتد فلان موقع بعد فلان مهمانی چرا ناراحت شده بودی. یا فلان چیز را چرا ازم پنهان کردی و بهم نگفتی. خیلی هاشان را از بقیه می شنوم نه از خودت.اما تو کماکان نمی گویی و توی خودت می ریزی و من برای پی بردن و فهمیدنت باید دست به دامان دیگر نزدیکانت شوم.

اول کتاب حج دکتر شریعتی که بهت هدیه داده بودم نوشته بودم : تقدیم به مامان یگانه قهرمان زندگیم... این همه آدم دیده ام و این همه اسطوره خوانده ام کماکان هنوز هم یگانه قهرمان زندگی منی .خم شدگی و شکنندگی قامت بلندت را فقط یک بار دیدم . توی مراسم ختم آ. و همان یکبار کافی بود تا بفهمم آی آی آی به کی رفته ام... چقدرمثل همیم و پنهان کردن ها و درون ریزی ها و خودخوری هایم به کی رفته... حتی روی تخت بیمارستان بعد جراحی صلابتت جای خودش بود... کماکان دوستان و نزدیکان می آمدند مثلا برای عیادتت اما می دیدم که نشسته اند و مثل همیشه درد و دل می کنند و تو همچنان سنگ صبورشانی... یا توی مراسم مرگ عزیزانت...همه مشغول عذاداری بودند اما تو بلند شده بودی و می گشتی و مدیریت می کردی و کارهای مراسم را راست و ریست می کردی ... تزیین حلوا چه مدلی باشد. خرماها از کدام نوع خریده شود. کدام ظروف برای پذیرایی استفاده شود...

وقت هایی هم بوده که داشتم حرف می زدم می دیدم حواست نیست یا اصلا نمی شنوی. وقت هایی هم بوده که می دیدم شب تا صبح خوابت نمی برد ومی آمدم فشارت را می گرفتم و خودم شوکه می شدم از اینکه اینقدر بالاست. هرچه می پرسیدم طفره می رفتی و کاملا هوشمندانه بحث را می پیچاندی یا چندتا بیت شعر یا ضرب المثل می گفتی و تازه چندین روز بعد از جایی دیگر می شنیدم که اووووووه. آن شب ها چه خبر بوده...

کاش بشود اینقدر توی خودت نریزی . کاش نهراسی از خمیده شدن قامت بلندت و نگران آزردگی خاطرم نباشی و بگویی و بگویی و بگویی ... در این روزهایی که نیاز است باهم و درکنار هم باشیم و حواسمان به نرمای موج احساساتمان باشد... کاش بشود همیشه کنار هم بشینیم و به دنیا و بازی ها و مصائبش بخندیم... کاش همیشه لایق اعتمادت باشم چون که مال تو و ادامه تو و امتداد تو ام...

کجایی تا شوم من چاکرت....چارقت دوزم زنم شانه سرت

Sun, 06 May 2012 06:47:38 GMT

خسته و بی رمق و بی حوصله و احتمالا سرخورده و قهر و منتظر منت کشی ات بودم شاید... ننشستم دو زانو پای سجاده رو به درگاهت. چهارزانو هم نزدم که مراقبه کنم و نفس عمیق بکشم و به زمین و زمان لبخند بزنم. فقط خواستم بیایی همین جا کنار تخت بنشینی و باشی و گوش دهی. یا حتی روی لبه بالایی تخت.جایی که همیشه وحشی نگاهم بهش خیره می شود تا آرام می گیرد...هی گاد.

مدت هاست یادگرفته ام (یادم دادی) نیایش تو و بودن با تو نشستن و گریستن و زار زدن نیست. نیایش تو بلند شدن و فکر کردن و اندیشه کردن و حرکت کردن است. تقریبا مطمئن شده ام که توی همه ماجراها تو دست به سینه ، تکیه داده به دیوار ایستاده ای و نگاه می کنی آدم هایت چه می کنند. چه جوری از "آنی" که بهشان داده ای استفاده می کنند...آیا اصلا ازش استفاده می کنند!؟

تقصیر هیچ کس نیست. ما یاد گرفتیم اول از همه در جستجوی اندیشه پاک باشیم بعد سخن و عمل پاک. و از قضای روزگارت آن را در میان مومنیت نیافتیم. اغلب ترکیب ناهمگونی بودند از ریا و غرض و رشک و دورویی و بدترین اتفاق در حق انسانیت: سرکوب دائم خویشتن و دیگران. تقصیر هیچ کس نیست...

ما می رویم و می رویم. می گردیم و می گردیم . ما بارها و بارها توهین می شنویم ما تحقیر می شویم ما زخم می خوریم ما درد می گیریم ماغرورمان می شکند ما خودمان می شکنیم . ما محکوم می شویم چون یک رو بیشتر نداشتیم و درون و بیرونمان یکی شد. چون پاک و منزه نگه داشتن اندیشه ارزش بود.چون همیشه اول جلو رفتن و سلام کردن برایمان ارزش بود. چون خود را زنده و باطراوت نگه داشتن ارزش بود. چون به وقت شادی با آسودگی خندیدن ارزش بود. چون از روی آتش پریدن ارزش بود. چون خود خود بودن ارزش بود.چون زن بودن و به خود احترام و ارج نهادن و بابتش به کسی رشوه ندادن ارزش بود...

من حتی خنده ام می گیرد که دارم این حرف ها را می نویسم بس که خواسته هایی پیش پاافتاده و کوچک و کودکانه اند. بس که دم دستی اما اینقدر دورند...

آسان نمود اول

Tue, 01 May 2012 11:01:11 GMT

- اسم بازی اش را گذاشته ام " کوربازی". مسیر بیست متری روبرویت را خوب نگاه می کنی که چاله ای سنگی چیزی نداشته باشد. بعد که مطمئن شدی راه امن است، چشمان را می بندی و می روی جلو... بعد بیست یا سی قدم (بستگی به طول متراژ قدم زدنت دارد) دوباره چشمان را باز می کنی و برآورد ده بیست متری مسیر روبروی بعدی وادامه...

دقیقا توی همان بیست سی متر، دقیقا توی همان لحظات شبه کوری، دقیقا توی همان ثانیه های هیجان انگیز و توی همان چندثانیه سرگیجه ،واقعیت شبیه یک جور خودآگاهی غلیظ می آید سراغ آدم...دریچه ای گشوده می شود...جاییست که نور هست اما رنگ نیست.رنگ هم اگر هست بیرنگ است و کیفیت رنگش بی اهمیت است.

عین عکس های سیاه و سفید که واقعی تر از رنگی هایند...واقعی تر و اصیل تر و باوقارتر .و البته ماندگارتر.

- دقیقا انگار که یک وردنه برداشته باشند و روی سطح مغز کشیده باشند و صافش کرده باشند.احساس می کنم که دیگر هیچ چین و چروکی ، هیچ پیچیدگی ای، هیچ لایه ای روی قشر مغز باقی نمانده است...نشانه آلزایمر یا زوال عقل است را نمی دانم اما نشانه هایش نشان می دهد که بدجور ثقیل و تنبل شده. زود یادش می رود. زود حوصله اش سرمی رود. زود خسته می شود. حوصله بحث کردن دیگر ندارد. انگیزه کسب معرفت دیگر ندارد. تفکر انتقادی دیگر ندارد. حوصله خبر خواندن دیگر ندارد.حوصله برنامه ریزی و هماهنگی برنامه ها را دیگر ندارد .حوصله راهبری دیگر ندارد.و این اصلا اصلا اصلا خوب نیست...نشانه های بدی اند این ها و گاهی نیاز به دوتا دست نامرئی است که از پشت سربیاید سررا بگیرد و محکم نگهش دارد...یک برنامه برای خودش ریخته است که روزانه مجبورش می کند به مدت یک ساعت بنشیند اخبار را دنبال کند و بیرون جهان را بکاود.قیمت ارز و سکه. آخرین پدافندهای ارتش. برنامه استیضاح ها.جام ملت های اروپا(سلام دلبوسکه).سرانجام ایرج قادری و رضا داوود نژآد و... . روزی یک ربع هم باید لغت زبان یاد بگیرد و یک ربع دیگر دونالد ترامپ گوش دهد تا موفق و خوشبخت شود. و البته پولدار.

- کار پایان نامه تمام شد اما استاد فرمود که عالی است و حیف است اینطور تمام شود(تعریف از خود نباشد).بیا و کامل ترش کن و برای هرکدام از متغیرها خودت تزی بساز و تبیینشان کن. یعنی کار بنده این است که روی کاغذ چندتا متغیر را بنویسم و بنشینم و رویشان فکر کنم. مثلا چرا در ایران بزرگترین متغیراثرگذار بر مصرف کالای فرهنگی تحصیلات است و مثلا سرمایه اقتصادی و سرمایه فرهنگی نیست اما در خارج نه. یا چرا در بین ایرانیان دینداری از جمله عوامل کاهنده مصرف کالای فرهنگی است اما در خارج نه... آقای بوردیو تا یک جاهایی به داد آدم می رسد اما نظراتش در پست مدرنیته خیلی جاها کم می آورد.من پیترسون و فیسک و دوسرتو را ترجیح می دهم اما استاد فرمود: نه. دور همه شان خط بکش.تز توست و باید همه اش نظرات خودت باشد (تعریف از خود نباشد).تعریف از خود نباشد بناست که تز بدهیم و مثلا بگوییم دودوتا می شود پنج تا. بازهمین جناب استاد فرمودند که خاصیت علم انباشتگی آن است و حتی اگر نظرت اشتباه باشد مهم نیست.مهم این است که راهی رفته ای و دیگری می بیند و این راه را نمی رود...حالا ما مانده ایم و مغز وردنه کشیده مان و این ورقه در دستانمان.

شراب خانگی ترس محتسب خورده

Fri, 27 Apr 2012 11:44:51 GMT

سه بار نوشتمت. هربار هم دقیقا با همین عنوان. بار اول چندروز پیش موقع آپ کردن اینترنت ترکید و پابلیش نشد. بار دوم دیروز...که موقع بسته شدن ورد نمی دانم چرا ناخوداگاه دستم خورد به دکمه سیو نشود و پنجره ورد بسته شد... بار سوم هم امروز. که هرچه می گردم و می گردم توی تمام فولدرها و فایل ها نمی یابمت...حالا نشانه است یا نه را نمی دانم فقط می دانم که خسته شدم... اگر خواستی پیدا شو.اگر هم نه نه.

یا به رازداری دامان تو اعتمادی اگر بتوان داشت

Sun, 22 Apr 2012 10:01:52 GMT

لابد لازم بوده تیک آفی رخ دهد و به حرکت بیفتد تا تلاطم درونش جاری شود ... انبوه اشک هایش چنان بود که بلافاصله یاد گریه های خط مانند بارباپاپا افتاد و در شگفت ماند که مگر آن غده ی کوچک زیرچشم چقدر فضا دارد برای این همه...

اندکی بعدتر نگاه های زیرچشمی و سکوت سایرین بود. چه خیالی... شده بود ترکیب غریبی از بهت زدگی و اطمینان . غرور و تمنا . وحشی و مطیع...

هق هق ها خوب بلندند خودشان را گم کنند... چه توی خشونت صدای هود آشپزخانه باشد چه زیر ضربه های چک چک آب دوش حمام باشد چه توی قهقهه ها و خنده ها و ذوق زدن ها باشد چه توی دلتنگی دم غروب پنج شنبه شبی باشد چه توی حجم تن یک نفر باشد . یک عینک دودی کافیست.

چراغ ها را من خاموش می کنم

Fri, 13 Apr 2012 18:36:10 GMT

اگر نخوانده اید: مرامنامه بفرمایید شام – اولین شب بفرمایید شام وبلاگی

دومین بفرمایید شام وبلاگی

پیش غذا : کوکوی سبزی و کوکوی سیب زمینی

غذای اصلی: کباب فیله نگینی مخصوص

دسر: پای سیب و چای

تم : فروردین سال 1400

جارو برقی را کناری نهاده ام .دو زانو نشسته ام کنار گلدان ها . با آب پاش آبشان می دهم و تک و توک برگ های زردشان را می چینم . صدای بوق بوق ماشین از بیرون می آید.

- بدو مامان... بدو یه ساعته منتظرن

دوان دوان از پله ها پایین می آید. یک کوله گنده قرمز رنگ همراهش است که آن را به سختی از پله ها پایین می کشد. یک تی شرت سفید آستین کوتاه پوشیده با شلوار جین آبی کمرنگ.

- کاپشنت کو ؟

دور و برش را نگاه می کند.

- توی کوله س

- بپوشش مامان جان هوا تازه س...تازه خوب شدی ها

نزدیک در ورودی می نشیند روی زمین و زیپ کوله را باز می کند.کامیون اسباب بازی و پلی موبیل و پلی استیشن و کلی خرت و پرت دیگر می ریزد بیرون .کاپشنش ته کوله است. بیرون می آوردش و می پوشدش ...یواشکی سرش را بالا می آورد و در جواب دست به کمر ایستادنم ˛ به زور همه چیزهایی که در آورده می چپاند توی کوله و زیپش را به سختی می کشد ... صدای بوق بوق ماشین دوباره می آید... می روم دو زانو روبرویش می نشینم و کمک کنم سریع تر بند کفش هایش را ببندد.

- کیا میان جشن؟

- جشن که نیست عزیزم. یه دورهمی معمولیه...خاله مهتاب . دایی بهروز و دایی حسین (اخمش توی هم می رود چون از حسین دل خوشی ندارد. آخر حسین همیشه لپ هایش را می گیرد و آنقدر محکم می کشد تا قرمز شود. اما مطمئنم بزرگ شود شیفته و مریدش خواهد شد. عوضش عاشق خاله مهتاب است.از بس همیشه برایش اسباب بازی و لگوهای اصل آورده.دایی بهروز هم که همیشه بلد بوده مخ بچه ها را کار بگیرد و باهاشان بازی کند.همیشه از کودکی روی کولش می گذاشته و اینور آنور می بردتش)

- هدیه هم میاد؟(عاشق هدیه است)

- نه . هدیه با مامانش رفته قشم (کاپشنش را مرتب می کنم) پسر خوبی باش...به حرف خاله جونم گوش کن...شلوغم نکن

ماچش می کنم و روانه اش می کنم.

*********

پرده های مخمل را کنار می کشم . حجم نور سرازیر می شود توی خانه و می نشیند روی مبل ها و قالی ها و اثاثیه...یاد پیش بینی خنده دار گزارشگر دیشب می افتم که گفت امروز هوا بارانی است.

باید همیشه موقع جارو برقی کشیدن آواز خواند .بس که صدای آدم توی هوم هوم جاروبرقی تونالیته می شود ... کارها را توی مغزم لیست می کنم ... برنج ها را که توی آب خیسانده ام ... گل کلم های خرد شده و کلم قرمز را هم که گذاشته ام توی سرکه سیب(ترشی یک روزه محشری می شود). ورقه های گوشت و فیله های مرغ را هم که صبح زود خوابانده ام توی آبلمو پیاز زعفران و تکه های کوچک کیوی و نمک و اندکی پودر خردل . وقتش است از توی یخچال درشان بیاورم و روی تخته چوبی با گوشت کوب دندانه دار خوب بکوبم ... .اندک نگرانی ام بابت باران است که اگر آمد باید فیله ها را توی فر کباب کنم . فیله ذغالی چیز دیگریست. یادم باشد که بادبزن حصیری بالای کابینت هاست و بیارمش پایین...بعدش هم می ماند تهیه خمیر پای ...

زرده ها و سفیده ها باید از هم کاملا تفکیک شوند. اول سفیده ها را با همزن خوب می زنم تا کاملا سفید می شود و کف می کند و بالا آید... کره را گذاشته ام کمی باز شده با آرد مخلوتش می کنم . نوبت زرده های تخم مرغ است و اضافه کردن اندکی شیر(یا ماست) و اندکی بکینگ پودر و وانیل و سر قاشق چایخوری نمک... سپس اضافه کردن سفیده های تخم مرغ و ورز دادن. آرد پاشیدن و ورز دادن و ورز دادن تا خمیر لطیفی بدست آید... خمیر را چند دقیقه ای استراحت می دهم تا خوب شکل بگیرد... درفاصله استراحت خمیر˛ سیب ها را پوست می گیرم و به ورقه های نازک چیپس مانند برش می دهم. رویشان اندکی آبلیمو می ریزم تا بدرنگ نشود...

خمیر را روی سطح پهنی ترجیحا روی یک ورقه کاغذ روغنی کاملا پهن می کنم. رویش ورقه های سیب را در راستای یک خط پهن می می ریزم .روی سیب ها کشمش پلویی فراوان می پاشم .سپس دارچین فراوان و شکر فراوان...بعد نوبت رول کردن خمیر است. به آرامی یک سر کاغذ روغنی را بالا می کشم و خمیر را می گیرم و رول می کنم. کاغذ روغنی را می گذارم کف سینی فر و با قلمو ˛ روغن رویش را پخش می کنم و اندکی آرد می پاشم...رول پای را به آرامی توی دیس می گذارم .موقع سرو مثل رولت بریده خواهد شد. رویش را زرده تخم مرغ با قلم مومی زنم تا طلایی شود و با چنگال رویش چند تا سوراخ هوا ایجاد می کند تا خمیر نترکد... درجه حرارت فر را روی حرارت کم می گذارم.

زنگ در را می زنند . پیک موتوری است و گل هایی که سفارش داده بودم آورده. گل ها را بغل می گیرم و با پشت پا در را می بندم...گل های میخک زرد برای روی میز در ورودی. آزالیاهای سفید و صورتی برای روی میز نشیمن. آزالیاهای قرمز برای روی میز آشپزخانه. داوودی ها را هم توی دو تا گلدان بلور می گذارم.یکیش برای روی میز غذا خوری .دیگری روی کنسول نیم دایره توی هال. برای روی میزهای کوچک هم که چندشاخه از گل های یاس توی حیاط چیده ام.

ساعت را نگاه می کنم... مهتاب قرار است زودتر بیاید. گفته دست تنهایی ˛ می آیم کمک.خرد کردن کاهو ها و کلم ها و تزیین سالاد را گذاشته ام برایش.خوب می دانم کار کشیدن از مهمان ها آداب و مقرراتی دارد. قرار شده به کسی نگوییم همدست داشته ام. قبل مهمانی می خواهیم دوتایی بنشینیم و حرف بزنیم و حرف بزنیم و حرف بزنیم و...

سیب زمینی ها را گذاشته ام آب پز شوند. توی فاصله آب پز شدنشان می روم سراغ کوکو سبزی.سبزی های خرد شده را توی یک کاسه بزرگ می ریزم و رویش دوتا تخم مرغ می شکنم.بعد نصف لیوان گردوی خلال شده و نصف لیوان زرشک می پاشم. اندکی هم بکینگ پودر تا موقع پختن خوب پوک شود.ته ماهیتابه را روغن می ریزم و ماهیتابه را می گردانم تا روغن ها خوب پخش شود .می گذارمش روی اجاق تا داغ شود. صدای جیلیز ویلیز که آمد موقع ریختن مواد کوکو سبزی است. ...در شیشه ای ماهیتابه را می گذارم و حرارتش را کم می کنم تا خوب مغزپخت شود. هیچی نشده بویش پیچیده توی هوا...سیب زمینی ها را چنگال می زنم ببینم کاملا پخته اند یا نه. بعله. توی سبدی خالی شان می کنم و پوستشان را می گیرم. همراه یک پیاز بزرگ رنده شان می کنم و بعد اضافه کردن تخم مرغ و کمی شیر و همان مخلوط بکینگ پودر و نمک و اندکی فلفل سیاه و زعفران و زردچوبه... برای وسطشان هم از قبل کمی پیاز و گوشت چرخ کرده و رب و اندکی زرشک تفت داده ام...توی ماهیتابه دیگری روغن می ریزم و می گذارم روی اجاق تا خوب داغ شود.دراین حین اندازه کف دست خمیر کوکو را باز می کنم و یک قاشق از مواد پیاز گوشت زرشک می ریم تویش و بعد خمیر کوکو را می پیچم و شکل می دهم و می اندازم توی روغن داغ تا خوب طلایی شود...

حین شکل دادن به کوکوها با نوک انگشتان ˛ تلفن زنگ می زند... با دست دیگرم گوشی را برمی دارم و می گذارمش روی شانه وگردنم. تهیه کننده عوضی است و می گوید تازه از اداره فرهنگ آمده و کارتان اصلاحات می خواهد... انگار قرار است همیشه در تاریخ این مملکت سانسور و ممیزی باشد...می گوید صحنه اول سناریو باید تغییر کند.چندتا پیشنهاد سردستی هم می دهد برای دیالوگ ها...بهش می گویم ببینید من مغز خودمو که دیگه نمی تونم سانسور کنم.تو مغز من اینطوری اومده ... بابای ویلیام همیشه نهیبم می زند "کارهای ارجینالت را ترجمه کن بفرست آن وری ها بسازند. اینجا مثل همیشه باید کمدی رومانتیک بنویسی ...کمدی بنویس تا خوش بگذرد.کمدی بنویس تا حال همه خوب می شود". کم کم دارم نرم می شوم...

*******

اولش پیراهن ماکسی ارغوانی را پوشیدم با گردن بند برلیان. اما بعد دیدم که خیلی خیلی سنگین و مجلسی است. تازه با این که نمی شود نشست پای منقل و با بادبزن کباب ها را باد زد. برای همین رفتم سراغ لباس های راحت تر و صاحبخانه وار تر .

جلوی آینه قدی ایستاده ام .دستم از آرنج به سمت پشت خم شده و به سختی زیپ پشتی پیراهن چهارخانه سفید و قرمز را بالا می کشم. تا پایین دکمه می خورد و قسمت سینه اش دو تا جیب دارد .کمربند قهوه ای بزرگی هم رویش بسته می شود.

داد می زنم : یهههههههههه ... تا بالاخره زیپ بسته می شود.

صدای بابای ویلیام : این صداها چیه!

صندل های بندی سفید را پا می کنم و گردن بند و دستبند بدلی قرمز را آویزان می کنم و می دوم جلوی مونیتور.

- این خوبه؟

- اوووم. اون بنفش کمرنگه که توش یه ذره قرمز ریختن...اونم امتحان کن

- سوسنیه؟ نه. برش عصایی داره چاق نشونم می ده

چشم هایش را ریز می کند و می آید جلوتر و دقیق می شود

- پرفکت

پرفکت گفتن هایش مخصوصا وقتی مردمدک هایش ریز و دقیق می شود و یک ابرویش بالا می رود یعنی دربست پرفکت.حتی اگر پرفکت نباشم و بدانم نیستم .اصلا یکی از دلایل خوب بودن حالم پرفکت گفتن های اوست. ور فمینیستی ام می گوید یعنی که چه منتظر تایید اویی. ور آنتی فمینیستی ام میگویدکاش امروز که دست تنهایم ˛ بود و کمکم می کرد.

*******

پای سیب را از فر در آوردم و رویش یک پارچه نخی انداختم ( تا پفش نخوابد )که مهتاب آمد. وای که این دختر روز به روز شهلاتر می شود . دم در در آغوشش می کشم . یک کاسه گود زیبای سفالی حلیم بادمجان آورده. بهش می گویم این ها را قایم می کنم نصفه شب که مهمان ها رفتند تنهایی می خورم.

فرق کج خیلی بهش میآید. دامن بلند مخمل قهوه ای سوخته پوشیده با بلوز حریر کرمی که در تناسب کامل با موهای قهوه ای بلند لختش است. موهایش را دورش ریخته و یک تل مخمل قهوه ای بالایشان زده... همراهش یک بغل عکس آورده است.احتمالا ره آورد سفریک ماهه ایرانگردی اخیرش با لورنزو است...

امسال چند واحد درسی توی هنرهای زیبا برای تدریس بهش داده اند. شنیدم که لورنزو از ایران خیلی خوشش آمده و قرار است بیاید ایران زندگی کند...برایشان خیلی خیلی خوشحالم.

می آید توی آشپزخانه و در حال حرف زدن دو و بر می پلکد .در یخچال و تک تک قابلمه ها و تابه ها را باز می کند ومی بندد و حرف می زند و حرف می زند . وسط صحبت هایم چشمم به کاهو ها و کلم ها می افتاد می دهم دستش.

یک هو مچش را می آورد جلوی صورتم.

- ببین ببین اینو لورنزو درست کرده. (یک دستبند چوبی است که رویش نمادهای بودا حک شده)

- ببینم...چقد خوشگله...

دوتایی می نشینیم روی کاناپه بزرگ تمشکی و مشغول سالاد درست کردنیم .از سفرش تعریف می کند .نکته دوستی با مهتاب این است که بیشتر از احساسات و اتفاقات درونمان حرف می زنیم تا اتفاقات عالم بیرون... مدام هم ازین شاخه می پریم روی شاخه بعدی.عکس های چاپ شده را تند تند ورق میزنم.

- بمیری مهتاب چقدر فیت همین

موهایش را به طنازی از توی صورتش کنار می زند و دوباره با شور و شوق تعریف می کند.توی صورت آدم زل می زند و چشم هایش که خیره اند ثابتند. اما بقیه عضلات صورتش مشغول حرف زدن با هم. مهتاب ترکیب تضادهای منحصر به فردی است .

- وااااای بذار برات تعریف کنم ....

زنگ در را می زنند. بهروز است. امروز صبح تازه از قشم آمده...جیمز کامرون دارد آواتار 3 را در قشم می سازد و بهروز که توی فعالیت های جلوه های ویژه اسم و رسمی بهم زده˛ شده مسئول جلوه های ویژه این قسمت.

در را برایش باز می کنم.

- سلاااام.... از هاوایی اومدی یا قشم؟ (پیراهن آستین کوتاه گل گلی قرمز و زرد پوشیده با شلوارک جین کرمی و صندل قهوه ای)

مهتاب هم تا می بینتش از خنده دولا می شود... بهروز یک ظرف بلور آورده تویش پر صدف های زیبا.سوغات قشم است.

بهروز می آید با کلی خبر داغ و جدید. می نشیند کنارمان . عین خودمان اهل تفریحات خاله زنکی است.دمش گرم.

- بهروز: خبر جدیدو دارین؟

- از کی... از کی؟

- بهروز:حسین

منتظر نگاهش می کنیم و می بینم صورتش پر خنده است

- بهروز:سکرته ها ...خواهر علیرضام داره بدنیا میاد

آمار تمام بچه های دوستان را می دهد و قاه قاه می خندیم.

- مهتاب:خب نفر بعدی کیه؟

- بذارین بذارین حسین هم بیاد دور هم بیشتر می چسبه.

- بهروز:نه حسین بیاد نمی ذاره غیبت کنیم.دعوا می کنه

- باشه باشه و آمار می دهد...

میثم که مدیرعامل ایران خودرو شده و اکنون با دوقلو های شیطانش بارسلونا است ... وحید هم که تازه ازدواج کرده و ماه عسل است.صالح اتریش است و معماری می خواند .صوفی که پا جای هوشنگ گذاشته و هوشنگ بالاخره اعلام بازنشستگی کرده و صوفی را به سردبیری مجله فیلم منصوب کرده. احسان هم که درغیاب محمود کلاری˛ فیلمبردار کار جدید اصغر است.

می روم توی آشپزخانه تا چای دم کنم که از پنجره بنز حسین را می بینم .دارد پارک می کند.

- اوه مای گاد

بهروز و مهتاب می آیند پشت سرم ببینند چه خبر است.

- مهتاب: اینجا رو....

پیاده می شود. کت و شلوار و پیراهن مشکی پوشیده با کراوات زرشکی براق... پنجره را باز می کنیم و برایش سوت می زنیم و دست تکان می دهیم.نگاهمان می کند اما محلمان نمی دهد...عوضش می رود سمت صندوق عقب و از تویش یک دبه زیتون در می آورد. دبه به دست می آید طرف خانه. اون هم ترکیب تضادهای منحصر به فردی است.

- کو مامان علیرضا

- حسین :امشب خونه مامانش مولودی دعوت بود عذرخواهی کرد .

- مهتاب:من برا علیرضا پلی موبیل جدید آوردم ولی عمرا بدمش به تو ... می ری به اسم خودت بهش کادو می دی.

- حسین: آقا لوری چطوره؟ (هروقت میخواهند مهتاب را حرص دهند لورنزو را اینطور ادا می کنند)

- مهتاب: چرا منو همیشه اینقد اذیت میکنین ...

حسین و بهروز با لبخندهای شیطانیشان نگاهش می کنند . می دانم از پس جفتشان بر خواهد آمد .پس بلند می شوم و می روم سراغ آب کش کردن برنج ها...صدای جیغ و دادشان می آید.

حسین بعد ممنوع الچاپ شدن دو تا از کتاب هایش مدتی دمغ بود و افسردگی ماژور گرفته بود . اما آخرش مجبور شد برای گذران زندگی برود دنبال کار اصلی اش˛ بساز و بفروشی... توی این سال ها چندتا برج ساخت و کار و بارش سکه شد... الان هم که دنبال مجوز برای دفتر انتشاراتی اش است...

بعد از تمام شدن پخت ته دیگ زعفرانی رفتم سرا غ آبکش کردن و دم کردن برنج ها . حسین می آید توی آشپزخانه آب بخورد .

- حسین:کمک نمی خوای آبجی

- کمک که چرا .ولی کمک کنی نمره ازم کم می شه... کار و بارا چطوره؟

- حسین:خوب نیس. از من می شنوی... این مردا رو تنها تنها نفرس اینور اونور

- ینی می گی براش زن بگیرم بره اینور اونور

- حسین: حالا هی تحویل نگیر حرفای لبوفسکیو.وقتی سرت هوو آورد می فهمی

در تابه را برداشته و دارد ناخنک می زند. با کفگیر تهدیش می کنم ...بهروز و مهتاب هم می آیند توی آشپزخانه.

- مهتاب : چه معنی میده... اینا باز مشغول تبانی ان.

- چه معنی می ده مهمون بیاد تو آشپزخونه...بچه ها چای یا شربت

- حسین : فقط همینا تو خونتون پیدا می شه...

- ما فقیریم

- مهتاب : من سردمه چایی می خوام

- بهروز:خب خواهر من یه لباس پوشیده تر می پوشیدی

من و مهتاب به بهروز چشم غره می رویم.

- مهتاب :بهروز این همه سال گذشته هیچ فرقی نکردی...

داد و قالی است که توی آشپزخانه آرامم راه انداخته اند...

- بیرون... بیرون...بیرون

با سینی شربت بهار نارنج پشت سرشان راه می افتم. هدایتشان می کنم به سمت بالکن. حین رفتن به سمت بالکن حسین به یکی از قاب های دیوار اشاره می کند. نقاشی پرتره بزرگی است از مراسم نامزدی ام.

- حسین: اینو نیگا . الان هم چاق شده هم پیر...

بهش می خندیم . بعد این همه سال دیگر معنای پنهان و مستتر تیکه هایش را گرفته ایم...

تا مشغول شربت خوردن هستند می روم توی آشپزخانه تا فیله ها را به سیخ بکشم. ورقه های نازک گوشت را بر می دارم . یک طرفش یک تکه سینه مرغ می گذارم و بعد می پیچمش و رولش می کنم. از توی سیخ ردشان میکنم. سیخ ها را می گذارم توی سینی بزرگی و به همراه یک ظرف قارچ و گوجه فرنگی و فلفل دلمه ای و چند تا سیخ کباب نازک تر می برمش توی بالکن.

مشغول آماده کردن منقل می شوم . بهروز می آید کمک . بطری حاوی نفت را خالی می کند روی آتش و شعله زبانه می کشد طرف من و مهتاب.هردو جیغ زنان عقب می کشیم.

- بهروز: ببخشید فک کردم ته بطریشه

- مهتاب: یه آتیش بلد نیستی درست کنی

- برین کنار اصلن برین کنار کار خودمه

- حسین: باز این تو کار مردا دخالت کرد

******

سرویس ظروف سرامیک قرمز را برای صرف شام امشب انتخاب کرده ام...مشغول چیدن میز هستم...ظرف ها و لیوان ها و قاشق چنگال و کاردها را که چیدم می روم می روم سراغ آوردن ظرف سالاد و ترشی ها و سالاد شورها...در آخر هم می روم سراغ شمع های کوتاه استوانه ای قرمز. جلوی هر نفر یک عدد و وسط میز در فاصله ای کم از گلدان داوودی چندتایشان... بچه ها صندلی هاشان را گذاشته اند کنار منقل و مشغول زیر و رو کردن کباب هایند...

- مهتاب : تم امشب چیه

- تم ؟ (بهش فکر نکرده بودم˛ فی البداهه می گویم) امشب باید آواز بخونین

- بهروز:خوبه این یکی آسونه

- حسین: با حرکات موزون

صندلی ام را بر می دارم و می روم پیششان.مشغول به سیخ کشیدن گوجه فرنگی ها و قارچ ها و فلفل دلمه ای ها می شوم.

- بهروز: ستاره ها رو....

- مهتاب: هوا عالی شده ... ازمون دیگه عکس نمی گیری؟

- وقتی مشغول خوندنین چرا

- بهروز:آها نمایشگا چی شد؟

- مودش نیست بهروز جان.شاید سال دیگه

- مهتاب :می گم عکساتو ببر تو نمایشگاه دوبی.

-بهروز: نه نه . چاپش کن عین کتاب ایران.ناشر و سرمایه گذارش هم میشه همین حسین.

- مهتاب: چه بوییییی

- این حسین فک کنم فقط کتابای خودشو چاپ کنه.

- حسین: نه خیر لبوفسکی به همه می رسه.

کوکو ها را توی دیسی می کشم و دورش را با ورقه حلال مانند گوجه فرنگی و فلفل دلمه ای و چند برگ جعفری تزیین م یکنم...برنج ها را هم توی دیس بزرگی می کشم و رویش را با زعفران و زرشک تزیین می کنم... کباب ها آماده شده اند ...

بچه ها دور میز نشسته اند که یک هو یادم می آید روی فیله ها کره نزده ام.

- صب کنین...صب کنین...نخورین

و می دوم سمت آشپزخانه و کره های آب شده را بر می دارم تا روی فیله ها بکشم. اما وقتی برمی گردم می بینم نصف ظرف خالی شده است و همه مشغول خوردنند.

- (بهروز با دهان پر برمی گردد) ما اصلا دست نزدیم

غذا فوق العاده خوشمزه شده است... بهروز با آب و تاب جزئیات پروژه جدیدش با جیمز کامرون را می گوید . ما هم مشغول پرسیدن سوالات مخصوص خودمان.

- الان جیمز با کیه؟ بازیگرا مشخص شدن؟

- جورج کلونی و فیلیپ سیمور

واااای حالت غش زدگی بهمان دست می دهد.

- دختر مختر کی بازی می کنه؟

- اما استون...مثلث عشقیه.

******

بچه ها آنقدر خورده اند که به حالت نزدیک به غش روی صندلی هاشان افتاده اند.مشغول جمع کردن بساط روی میزم.

- حسین: ظرفا رو کی می شوره؟

- مهتاب : اینا کارگر فیلیپینی دارن

- حسین:آره یادمه چشم و ابروی قشنگی داشت

همگی دور میز نشسته ایم و قرعه کشی می کنیم اول کی بخواند. اسم ها را روی تکه روزنامه ای می نویسیم و مچاله می کنیم. حالا می ماند که نوبت کیست که کاغذها را بردارد. پلن پولون پیلیچ می کنیم. بهروز پلن پولون پیلیچ را با سنگ کاغذ قیچی اشتباه گرفته و باعث می شود هر کداممان از خنده به سمتی بیفتیم.... باز هم به بهروز می افتد. اول مهتاب˛ بعد حسین˛ بعد بهروز و بعد هم من.

- مهتاب :من دلم میخواد امشب شب مهتابه رو بخونم

- حسین :حق نداری. امشب همه باید جواد بخونیم

- اگه می خوای لیلا فروهری باشه دل ای دلو بخون

- بهروز: حرکات موزون هم یادت نره

مهتاب می رود .یک دستش را هم تکیه می دهد به نرده ها و امشب شب مهتابه را می خواند. صدایش رسااست. اولش از جدی گرفتنش خنده مان گرفته و می خواهیم بخندیم اما وقتی می بینیم قطره اشکی توی چشمش جمع شده خاموش می شویم . تمام که می کند برایش دست و هورا می کشیم.هیچ کدام فکر نمی کردیم همچین صدایی داشته باشد.

- (فریاد می زنیم) دوباره...دوباره

آرام و متین می آید می نشیند. نفر بعدی حسین است که بلند کردنش از روی صندلی سخت است. دستش را می کشیم اما می گوید من همیجا می خوونم...دامن کشان ساقی میخواران را می خواند...او هم خوب می خواند.تحریر ها دارد صدایش.

نوبت بهروز است. می رود جلوی جمع و بوی جوی مولیان را می خواند. منتها مصرع اول را که می خواند همه می زنیم زیر خنده. جا می خورد. آخر با آن لباسش اصلا چنین شعر جنتلمنانه ای بهش نمی آید.

نوبت من است.تا بهار دلنشین را می خوانم . اما دو پرده بالاتر می خوانم با تحریرهای بیشتر...وسط هایش قطره بارانی می چکد روی گونه راستم که محلش نمی دهم. اما نم نم قطره ها لحظه به لحظه بیشتر و بیشتر می شود. بی خیال ادامه اش می شوم و همگی می دویم سمت خانه...باران شدید شده است.پشت پنجره ایستاده ایم و تماشایش می کنیم.

- بهروز: بقیشو اینجا اجرا کن

- وقت نیس. اختتامیه ساعت چنده؟

- حسین (ساعتش را نگاه می کند): نمی دونم

می روم سمت تلویزیون.

- بهروز: این داره می پیچونه قبول نیس

تلویزیون را روشن می کنم. مراسم اختتامیه جشنواره کن شروع شده. رضا و محمد برای اولین فیلم بلندشان کاندید نخل طلا شده اند...همگی می نشینیم دور تلویزیون و وقتی تصویر رضا و محمد را نشان می دهد جیغ و هورا می کشیم....یادم می آید که پای سیب ها را نیاورده ام.

- بچه ها چای روی غذا می خورین؟

- حسین:آره

- سمه ها...آهنای بدنتون جذب نمی شه

- مهتاب: این آهنش کجا بود...همش پاره سنگه

می خندم و می روم سمت پای سیب ها. آن ها را بصورت رولت می برم و توی دیس می چینم. می گذارمش روی میز نشیمن . همگی نشسته ایم دور تلویزیون و مشغول تماشای اختتامیه .ماییم و مسخره کردن بازیگران بیرون و درون فرش قرمز و در حال خوردن پای سیب ها و ته دل آرزوی موفق شدن دوستان....

بی آنکه بی اعتقادی را دوست داشته باشیم...

Sat, 07 Apr 2012 08:32:02 GMT

پیش دانشگاهی که بودیم چون ف برای کنکور درس نمی خواد مامانش همش تهدیدش می کرد و می گفت: "ف اگه کنکور قبول نشی می دمت زن یه کارمند بشی ببرتت تو یه خونه اجاره ای تو قاسم آباد"...حالا بعد این سال ها وضعیت کارمندی و خانه کوچک اجاره ای و قاسم آّباد چه شده بماند.

ف آن زمان ها کلیدر می خواند.به بالای شیشه در اتاقش روزنامه چسبانده بود و شب ها در اتاقش را قفل می کرد.اما باز مامانش از لای درز روزنامه های بالای شیشه در ، نگاهش می کرد شب ها ببیند ف درس می خواند یا نه... ف هم یاد گرفته بود دور میزش چندتا کتاب قطور می چید و ما بین دفترها و جزوه ها کتاب کلیدر را باز می کرد و می خواند. مامان ف، ف را سپرده بود دست ما .هه . هروقت می رفتیم خیالش تخت می شد و با خیال راحت می رفت به مهمانی ها و خرید هایش می رسید. مثلا برای فیزیک و ریاضی کار کردن می رفتیم توی اتاق به جایش اسکورپینز گوش می کردیم.با نوارهای مکسل قرمز رنگ قدیمی و یک ضبط صوت داغان که همه اش نوارها را پلیسه می کرد.یا شاید همان پلیسه شدن نوارهای مکسل باعث جادویی شدن صدای اسکورپینز ها می شد.

کنکور داشت نزدیک می شد و باران های بهاره آن سال، با بی رحمی تمام در دلبرانه ترین شکل ممکن می آمد.بهار بدترین فصل سال است از جهت درس خواندن و درس یاد گرفتن ودرس حفظ کردن و درس تحلیل کردن. بهار را باید بگذارند برای عاشقیت کردن عوضش بقیه سال جان بکنند...

نصفه شب ها باران آمدن، وسط درس خواندن صدایش را شنیدن و بلند شدن و پنجره را تا ته باز کردن و لبه اش نشستن و ازش آویزان شدن ...فقط من و خیابان خیس و تک چراغ روشن و سکوت و سیاهی شب و صدای باران و بوی خاک ... لحظه هایی جادویی که با وجود کوتاهی شان جاودانه می شود و در عرض زمان جاری می گردند. لحظه هایی که زمان و مکان می ایستد برایشان و سجده می کند گذشته و آینده در برابرشان...هی فلانی.چه باک که کنکور قبول شوی یا نشوی یا چه دانشگاهی و چه رشته ای و چه شهری باشی یا نباشی یا زن کارمند یا غیرکارمند شوی یا بروی قاسم آباد یا غیرقاسم آباد زندگی کنی...

ف همان سال در عین بهت و حیرت همگان دانشگاه آزاد یک شهر کوچک قبول شد. یک دفتری بود توی دفتر مدرسه مان می دادند بچه هایی که کنکور قبول شده اند تویش چیزی بنویسند. یک ستون هم داشت که دلیل موقتتان چیست. همه تمام ستون را نوشته بودند :لطف خدا.ف نوشته بود: شانس.

سیگارهایی که باهم کشیده ایم

Tue, 03 Apr 2012 09:50:19 GMT

وقت هایی هم هست جوری می شود که یک چیزی که از جنس مهر است می آید می نشیند روی تنت جای عشق... مثل عشاق توی جمع... نه آن هاشان که تنگ هم چسبیده اند و بی قرارند و منتظرند زودتر جمع تمام شود و یک جوری بشود دوتایی تنها شوند... و نه آن ها که سخت مشتاق همند اما یاد گرفته اند نشانش ندهند...آن هایی که با آرامش خاطری درونی و خیالی راحت هرکدام سویی نشسته اند و مشغول گپ و گفت ...هر از گاهی سر را می چرخانند و طرفشان را نگاه می کنند لبخندش می زنند و جواب لبخندش را می دهند و شکوفا می شوند و باز ادامه صحبتشان...یا وقت هایی که یکیشان مشغول سخنرانی است و دیگری در دورترین نقطه ممکن دست به سینه نشسته و حمایتگرانه تماشایش می کند ...

یک چیزی از جنس مهر است وقتی که خیالت راحت است به تمامی برای اویت تایید شده ای... باتمام کم و کاستی هایت و عیب هایت پذیرفته شده ای . به تمامی همه چی تمام و عالی ای... به تمامی برای اویت، شناخته شده و فهم شده و درک شده و مورد پسند شده و قبولی...

یک چیزی که از جنس مهر است می آید خاموش می کند شعله تمام نگرانی ها و تردیدها و بایدها ونباید ها را... فراغ بالی است که گرمایش را می گستراند روی وسعت تمام خیال های شیرینت و رویاهای درخشانت و مرزهای پذیرندگی ات...

از آن وقت ها...

من دولت تعیین می کنم...

Thu, 29 Mar 2012 14:25:48 GMT

عکستان را از توی فیسبوک پیدا کردم و سیو کردم .گذاشتم کنار برای روز مبادا. این روزها که دارم جدی تر می نویسم گذاشتمش توی بک گراند. شما ایستاده اید توی یک خیابانی .دارید به روبرو نگاه می کنید و دارید می خندید.آفتاب روی شانه چپتان افتاده و معلوم است واقعا شاد هستید. لبخندتان عمیق و از ته دل است.نه از آن لبخندهای الکی که برای فیگور و خوش تیپ افتادن در عکس می اندازند.

گه گداری که خسته می شوم و مغزم دیگر نمی کشم صفحه ورد را پایین می آورم و تماشاتان می کنم.توی عکس شما سردتان است. دست هاتان را مشت کرده اید.یک خانمی هم از پنجره بالای یکی از ساختمان های توی عکس پرده را کشیده و دارد نگاه می کند.نگاهم با نگاه آن خانم تلاقی می کند. بهش لبخند می زنم . دلم می خواهد برایش دست تکان دهم.

جاهایی هست که دنده سنگین و عرق ریزان پیش می روم . مغز مغشوش و گیج می شود. خط خطی می شود. اعصاب به هم می ریزد. کارها پیش نمی روند .امورات روی قلتک نیست...اماعکس شما آن جاست. می گویم: هی ببین فلانی هم این راهو رفته.این سختیا رو کشیده...تو هم می تونی... انگار تا بوده همین بوده. آدمیزاد به عکس روی دسک تاپ نیاز دارد.

یک سطح فکری هم کشف کرده ام که در آن سطح همه چیز به صفر می رسد و اهمیتش را از دست می دهد. هر زمان لازم است درجه فکر را می چرخانم و می برمش روی آن سطح. مثل آب سرد روی آتش است....دریا آرام می شود...امیدم به آن قشنگ ترین لحظه بعدش است. آن وقتی که تمام می شود و بار به مقصد می رسد...می دانم که بعدش هم چیزی قرار نیست بشود و همان قدر طبیعی می شود که الان غیر طبیعی است اما آدمیزاد است دیگر... نیاز به بازی دارد. خودش ورق ها را می چیند .خودش تاس اول را می اندازد.خودش می رود دنبال رویاهایش. همش که نمی تواند زیر سایه درخت چنار لم بدهد و قلیان بکشد...

یک سطح فکری دیگر هم کشف کرده ام.آن نهایت بعد از خوشگذرانی است...انگار آدم همه فراغت ها و خوشی ها و لذائذ را برده باشد و همه چیز در حد بهشت کسل کننده باشد ... آدم آنقدر اشباع باشد که بگوید: بس است...می خواهم کارکنم... کار سخت...کار مرد افکن...

پ ن: کشف یک استعاره است.

شمال و جنوب جهان را با شما یاد می گیرم

Wed, 28 Mar 2012 20:07:22 GMT

من شما را کجا دیده ام؟

شما را کجا دیده ام که وقتی می بینمتان بی هیچ دلیل و منطقی به سویتان می شتابم. یک قدم از شما و صد قدم از سوی من دویدن... یک جوری خودم را بهتان می رسانم .سلام می کنم .دست میدهم .اسم واقعیم را می گویم و هرطور شده یک ورق به دستتان می رسانم می گویم" این شماره تلفن منه این ایمیل منه این وبلاگ منه اینم فتوبلاگه منه" و در حین دادن برگه˛ دلم ذوق کرده و لبخند پت و پهن روی لبم افتاده و با چشمان هیجان زده و مشتاق خجولم می ایستم و منتظر نگاهتان می کنم.

من شما را خیلی خیلی دوست دارم.